Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.


W złotych strzępach liści drzewa nocą stoją, 

Księżyc srebrne smugi po ziemi rozwłóczy, 

Nic mi nie pomoże na tęsknotę moją,

Już mnie żadne szczęście od niej nie oduczy.



Pobielały domy od srebrnej poświaty, 

Jesienny przymrozek słabe ciało krzepi. 

Tylko zeschłe liście, tylko zwiędłe kwiaty! 

Może być jak było, może nie być lepiej.