Nic nie ma prócz tych liści, co na drzewach zmarły,

Nic nie ma prócz tych wichrów, którymi przewiało, 

Nic prócz śladów świetności, co się już zatarły. 

Nie stanie się nic więcej. Już wszystko się stało.



Jest jeszcze tylko księżyc, który cicho spływa 

Na czarną krepę nocy i srebrzy ją dumną

Jako brylant - baldachim rozpięty nad trumną, 

W której ziemia zmęczona na wieki spoczywa.



Kielichy wznieśmy w górę i pijmy na stypie, 

Bo żal nasz byłby śmieszny a skarga daremna. 

Niech nas trupio spokojnych pochłonie noc ciemna. 

A łopata grabarza milczących zasypie.



Ach! ileż jest spoczynku w tym słowie: tak trzeba!

Jak nam ziemi, tak ziemi trzeba naszych kości.

Szaleńcy, wzrośniem kiedyś kłosami mądrości,

Powszednim, czarnym chlebem dla zjadaczy chleba.


Od wspaniałych się zastaw ciężko stół ugina,

Białe strzępy chryzantem pośród gorsów bieli.

Nalewam wciąż kieliszek, choć nie lubię wina,

Ale będę pił dzisiaj, aby mnie widzieli.



Jutro przyjdę tu także. Nic mnie to nie męczy:

Już trzecią noc się bawię bez zmrużenia powiek,

Nie tańczę ale słucham jak muzyka brzęczy.

Nie jestem gorszy od nich. Jestem zwykły człowiek.



Lecz nagle myśl jak piorun: "Skąd ja tu we fraku?'

Z hukiem pękła butelka, ciśnięta o ścianę.

Idioci! Wasze wino - wszystko sfałszowane.

Żeby pić takie świństwo - trzeba nie mieć smaku.