W złotych strzępach liści drzewa nocą stoją, 

Księżyc srebrne smugi po ziemi rozwłóczy, 

Nic mi nie pomoże na tęsknotę moją,

Już mnie żadne szczęście od niej nie oduczy.



Pobielały domy od srebrnej poświaty, 

Jesienny przymrozek słabe ciało krzepi. 

Tylko zeschłe liście, tylko zwiędłe kwiaty! 

Może być jak było, może nie być lepiej.


Smutek taki mnie chwycił, że zda się, aż skomli, 

Ani przed kim się żalić, kto wie, kiedy minie, 

Gdybyż to można było usiąść przy kominie

I czytać sobie stare wiersze Syrokomli!



I marzyć, jakbyś pocztą wędrował podróżną, 

O owych lasach, rzekach, tych dworach, tym zdroju, 

I myśleć, że są wszyscy w przyległym pokoju. 

Od których ciągle listów wyglądasz na próżno.



Cóż znajdę, jeśli wyjdę takiego wieczoru?

Tu wszyscy przecież obcy, i każdy gdzieś śpieszy. 

Ach, żadna mnie muzyka dzisiaj nie pocieszy, 

Chyba "Aria z kurantem" ze "Strasznego dworu".