W złotych strzępach liści drzewa nocą stoją, 

Księżyc srebrne smugi po ziemi rozwłóczy, 

Nic mi nie pomoże na tęsknotę moją,

Już mnie żadne szczęście od niej nie oduczy.



Pobielały domy od srebrnej poświaty, 

Jesienny przymrozek słabe ciało krzepi. 

Tylko zeschłe liście, tylko zwiędłe kwiaty! 

Może być jak było, może nie być lepiej.


Bardzo wcześnie jest jesień. Coraz wcześniej słońce

Za jezioro z ołowiu w drżące spada trzciny. 

Dzień jest po to, by sennie płynęły godziny, 

A wieczór, by oglądać gwiazdy spadające.



Renoir chyba w sadzie pomalował śliwy, 

Tak ich skórka zielona a brzegiem liliowa,

I wszystko tu coś znaczy, tylko brak nam słowa. 

Ach! jak tu odpowiedzieć: czy jestem szczęśliwy?



Jak nurek schodzi w mroki tajemniczych głębin, 

Gdzie się przepych koralu bogato rozpina,

Tak ja wypijam wzrokiem czerwoność jarzębin 

Lub próbuję wargami czerwonego wina.