Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.


Im głębiej idziem w życie, coraz większa troska,

Coraz większa nas nęka obawa tej chwili,

Gdy wreszcie się ostatnia zasłona rozchyli:

Biedna ludzka komedia - okaże się boska.



I serce zakochane raz po raz rozrywa

Sieć złotą, ktorą samo splątało niebacznie,

I zanim dla wieczności jak gwiazdy drgać zacznie,

Dla książek, jak ta mądrych, wnętrze swe odkrywa.



I radość w tym znajduje, gdy bije weń wściekła

Ulewa Bożych przestróg, i modłów dziecinnych.

Za siebie nie odmawia. Już tylko dla innych:

Chce by weszli do raju, nie schodząc do piekła.