Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.


W półmroku sennej lampy jakieś dziwne cienie,

Zapach lekarstw duszący, twarz blada jak chusta.

To nic. To tylko zwykłe ostatnie zdarzenie,

I trudno, by dziwiło Marcelego Prousta.



Jak słońce, gasnąc w pysznych promieni efekcie,

Zachodzić się nie wzbrania i świecić nie żąda,

Tak on powoli opis poprawia w korekcie

Tej śmierci, którą widzi i wie, jak wygląda.



To nic. I może jutro siądą po wieczerzy

I książkę tę czytając ciszą nocnych godzin

Poczują nagle ciepło jak szczęście narodzin.

Albo wierzy się w życie, albo w śmierć się wierzy.