Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.


Z ogrodów, z których płyną fale dziwnych woni,

Z pałaców o przepyszne opartych kolumny,

Z twoich oczu błękitnych i twej białej dłoni,

Ze siebie, ze wszystkiego, jak Bóg jestem dumny.



Pod kołdrą się gwiaździstą do snu dzień ułożył,

Patrzę w ogród przez okno: w ogrodzie jest ciemno.

I myślę: jestem człowiek, którego bóg stworzył,

O każdej dnia godzinie śmierć wisi nade mną.



Zła ziemia będzie żarła moje białe kości,

Lecz gdzież odejdzie dusza, ten człowiek, prawdziwy?

Jeśli Bóg jest nicością, pójdzie do nicosci,

Do nieba jeśli - dobry; do piekła - gdy mściwy.