Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.


Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzecz główną,

Powiem ci: śmierć i miłość - obydwie zarówno.

Jednej oczu się czarnych, drugiej - modrych boję.

Te dwie są me miłości i dwie śmierci moje.



Przez niebo rozgwieżdżone, wpośród nocy czarnej,

To one pędzą wicher międzyplanetarny,

Ten wicher, co dął w ziemię, aą ludzkość wydała,

Na wieczny smutek duszy, wieczną rozkosz ciała.



Na żarnach dni się miele, dno życia się wierci,

By prawdy się najgłębszej dokopać istnienia -

I jedno wiemy tylko. I nic się nie zmienia.

Śmierć chroni od miłości, a miłość od śmierci.