Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.


Kiedy wszystko struchlało z obawy Moskali, 

On na progu się sali jako kłoda wali

Z tą jedną myślą w głowie: "Ja wszystko ocalam", 

Rozdziera swoje szaty, krzycząc: "Nie pozwalam!" 

Sto ramion niezlękłego uchwyciło męża, 

I oszalał, i umarł. Lecz to on zwycięża.

Bo parę lat zaledwie - jest to chwila prawie 

I oto się nad polem chwieje piórko pawie, 

Hurmem chłopi z kosami biegną polną steczką 

I nakryli armaty krakowską czapeczką. (...)

I idą, idą nasi, bijąc w tarabany,

I myśląc o swej Basi, w kraju zapłakanej.

Samotnik, który wtedy oszalał z rozpaczy, 

Nie ujrzy ich, to prawda, ale cóż to znaczy?

Bo on odżył i wpośród śnieżnych drzew szpaleru 

To on wali bagnetem w wrota Belwederu

I w ciemną noc styczniową wolność widzi jaśnie. 

Ten człowiek z brwią krzaczastą, to przecież on właśnie. 

Dziś kiedy na świat cały grzmią moskiewskie spiże, 

Gdy niejedno poselstwo stopy w Moskwie liże 

A oklask dla przemocy brzmi na wszystkie strony 

Ten Rejtan znów podnosi nie łeb podgolony, (...)

I gdy wszystko przemocy gotuje owację,

On woła: Nie pozwalam!" I to on ma rację.