Da Bóg nam kiedyś zasiąść w Polsce wolnej, 

Od żyta złotej, od lasów szumiącej,

Da Bóg, a przyjdzie dzień nieustający 

Dla srebrnych pługów udręki mozolnej.



Jeszcze oddźwiękną kamienie na młoty 

I z twardym ziemia pogada lemieszem,

I z wszystkich jeszcze kamieni wykrzeszem 

Iskier snop złoty.



Więc gdy wiosennym oglądam wieczorem 

W mgły otuloną zagonów szarzyznę, 

Ktoś w moim sercu wykuwa toporem 

Moją ojczyznę.


Stargany meką straszną zapasów nierównych

Nie znając kresu żądzy, kres znając możności,

Jak w lekkim szumie skrzydeł aniołów ciemności -

W piekielnej śpię rozkoszy siedmiu grzechów głównych.



Wyszedłem za wątpienie, cierpienia, rozprawy

I idę tam, gdzie rzeczy się ludzkie nie liczą,

I patrzę w owe grzechy, milczące jak stawy,

I wiem juz obojętnie, com wiedział z goryczą.



Znam ciebie, wciąż sie rwąca, jak pies furio wściekła,

Co kąsasz na wolności, a wyjesz pod batem -

I dzisiaj pomyślałem, gdym myślał nad światem, 

Że przeciez są i tacy, co pójda do piekła.